A Travellerspoint blog

Lijiang en Shangri-la

Tot een aardbeving de stad in 1996 verwoestte, was Lijiang een oude stad. Na die tijd heeft de lokale overheid subsidie gegeven om de stad in oude stijl met hout en keien weer op te bouwen. Het resultaat is een reek smalle steegjes met schattige huisjes, doorkruist met kleine beekjes, een plaats op de UNESCO lijst (nog maar net, vanwege de geplande bouw van een enorm resort werd er gedreigd om Lijiang van de lijst te verwijderen) en hordes Chinezen met dezelfde hoedjes op die achter verschillende kleuren vlaggen aan hobbelen.

IMG_5391.jpg

Aan de andere kant wordt Lijiang door veel mensen ook wel vergeleken met Disneyland. Doordat de stad eruit ziet zoals veel mensen zich uit films het oude China voorstellen, door de aanwezigheid van onuitbare aantallen souvenir winkeltjes (en bijbehorende hoeveelheden toeristen) en doordat er overal speakers hangen waar een lieflijk fluit muziekje uit klinkt (haat aan dat liedje), heeft Lijiang ook wel duidelijk iets weg aan een pretpark.

Rondom Lijiang leven de Naxi minderheden, die als enig volk nog een hieroglyfen schrift gebruiken. (Hoewel volgens alwetend Wikipedia het eigenlijk alleen nog gebruikt wordt voor demon excorcism en toerisme.) Ondanks dat het erg wordt uitgebuit voor toeristen, is het schrift wel grappig.

Naxi graffiti

Naxi graffiti

Terwijl wij wachtten op de verlenging van ons visum, hebben we hier heel afwisselende dingen gedaan. We hebben last gehad van maagkrampen en overgeven, zijn ontzettend verkouden geweest, hebben migraine gehad en wekenlang keelpijn. Waarschijnlijk zijn we door een stoet van Chinese toeristen aangestoken met allerlei enge ziektes.

Uiteindelijk hebben we, nog steeds halfziek, weten te ontsnappen uit Lijiang en zijn we verder richting het noorden naar Shangri-la gegaan.

Tien jaar geleden was het dorpje Shangri-la nog het dorpje Zhongdian. Maar toen de plaatselijke autoriteiten zagen hoeveel toeristen Dali en Lijiang trokken, besloten ze de toeristen industrie in Zhongdian een handje te helpen. Ze beweerden overeenkomsten te hebben gevonden tussen hun dorp en het utopische bergdorpje Shangri-la, uit het fictie boek “Lost Horizon” van James Hilton. Sinds 2001 staat Shangri-la op de kaart, is er een ‘old town’ gebouwd en komen er een paar toeristen (hoewel het niks is vergeleken met Lijiang en het nu duidelijk laagseizoen is). Overigens zijn er ook nog andere Shangri-la’s te vinden (in China en in andere landen).

DSC02651.jpg

In Shangri-la hebben we onze eerste ontmoeting met yaks, gebedsvlaggetjes, tibetaanse tempels, ijle lucht op 3500 meter hoog en koud weer. Op een aantal bergen rondom Shangri-la ligt nog sneeuw en af en toe komt er een soort miezer hagel-sneeuw combinatie uit de lucht vallen, in elk geval waren wij erg blij met onze North Fake winterjassen die we in Lijiang hadden gekocht.

Shangri-la ligt niet ver van de grens met Tibet, er wonen dan ook veel Tibetanen en de huizen zijn in Tibetaanse stijl, heel anders dan wat we tot nu toe gezien hebben. De huizen zijn heel groot, meestal rechthoekige blokken van steen en vaak onverwarmd, ondanks de kou. Verder zijn de Tibetanen er uitbundig met kleurrijke versieringen, voor een deel ook aan de buitenkant van hun huis.

Vlakbij Shangri-la is het grootste klooster in zuid-west China, hier zijn we een dagje naar toe gefietst. Als echte gierige Nederlanders hebben we een stiekeme achteringang genomen om de belachelijk hoge toegangsprijs te ontwijken. We zijn per ongeluk een stuk te ver gefietst en kwamen zo op Tibetaans platteland terecht.

DSC02677.jpg

Tussen de bergtoppen in ligt een grote lege vlakte. Af en toe zagen we een klein meer of de moerassige overblijfselen ervan (de meren drogen in de zomer blijkbaar helemaal op). Overal staan kleine groepjes huizen met enorme houten stellages om verschillende dingen op te drogen. Yaks en (wilde) varkens (of mogelijk tamme everzwijnen ; ) lopen vrij rond en degenen die de winter niet overleefd hebben, blijven dood liggen als voedsel voor de reusachtige gieren.

IMG_5426.jpg

Via een aantal kleine dorpjes zijn we uiteindelijk toch bij het klooster uitgekomen. Er wonen hier zo’n 600 monniken en het hele complex van tempels en huizen lijkt meer op een dorp dan een klooster.

IMG_5491.jpg

Vanaf Shangri-la hadden we een hele route uitgestippeld om via allemaal Tibetaanse dorpjes hoog in de bergen in het westen van de provincie Sichuan naar de stad Chengdu te reizen. Dit schijnt een hele mooie route te zijn met een aantal indrukwekkende (gevaarlijke en waarschijnlijk erg misselijk makende) busritten. Helaas kregen we in Shangri-la te horen dat niet alleen Tibet maar ook west-Sichuan gesloten waren voor buitenlanders. We zijn nog tot 2 april blijven hangen omdat de Sichuan regio dan weer open zou zijn. Maar toen de busstations nog steeds weigerden om kaartjes te verkopen en zeiden dat het pas in juni weer mogelijk zou zijn, moesten we noodgedwongen weer terug naar Lijiang om vanaf daar door te reizen naar Chengdu.

Posted by -Mirjam 07:05 Archived in China Comments (5)

Tiger Leaping Gorge

De Tiger Leaping Gorge is een kloof aan de Jinsha rivier. De gorge dankt zijn naam aan een legende waarin een tijger over de kloof heen springt om aan een jager te ontsnappen. Maar op het smalste stuk is het nog veel te breed voor zelfs de stoerste tijger om er overheen te springen.
De meerdaagse hike die wij hier hebben gedaan, wordt beschouwd als een van de mooiste tochten in China. De hoogste besneeuwde toppen rijzen aan een kant van de kloof tot boven 5500 meter.

mirjam_uitzicht.jpg

Aan de andere kant loopt er een hoog pad door de bergen, stijgend tot ongeveer 2700 meter op het hoogste punt. Op veel plaatsen was de route niet meer dan een smal geitenpaadje en kwamen we vlak langs afgronden die honderden meters recht omlaag gingen.

mirjam_afgrond.jpg

Op een gedeelte was er bovendien een waterval die op het pad neer kletterde, voordat het water over de afgrond verdween. Blij dat het geen regen seizoen was en de waterval niet groter was, hebben we op handen en voeten glibberend de overkant gehaald.

mirjam_waterval.jpg

Via dit pad is het twee dagen lopen om de hele lengte van de gorge af te leggen. Ver boven de rivier zijn er een aantal schattige dorpjes en guesthouses waar we konden overnachten.

dorpje.jpg

Gedurende de hele wandeling hadden we prachtige uitzichten op de Jinsha en de tegenover liggende bergen.

uitzicht_rivier.jpg

uitzicht_bomen.jpg

Dit werd wel af en toe vergezeld door het geluid van enorme explosies, gevolgd door stofwolken die we ver beneden ons zagen oprijzen. In de constante drang naar vooruitgang had de Chinese overheid het plan om een dam in de gorge te bouwen, om bij te dragen aan de stroomvoorziening. Dit plan is wegens hevig protest opgeheven maar er wordt nu wel aan iets anders gewerkt (het is onduidelijk aan wat).
Er was al eerder, ook onder protest, bij de rivier een weg aangelegd, via deze route konden wij nu in een busje terug. Omdat er vanwege de werkzaamheden grote landslides met puin over de weg heen liggen, moesten we wel een aantal keer uitstappen en tussen de graafmachines door over de rotsen heen klauteren. Nadat we dat ook overleefd hadden, konden we naar Lijiang.

Mauricio_bomen.jpg

Posted by -Mirjam 08:02 Archived in China Comments (2)

Shaxi

Vanaf Dali zijn we doorgereisd naar een klein dorpje Shaxi. Op het eerste gezicht leek het maar niks, totdat we uiteindelijk een klein straatje vonden met huizen gemaakt van een langzaam afbrokkelend klei-stro mengsel en op een oud dorpsplein kwamen.
Op het plein staat in het midden een oude boom, een tempel en een toneel podium. De minderheid die hier woont zijn de Bai, in hun cultuur speelt het toneel een belangrijke rol, elk klein dorpje heeft er een. Het podium in Shaxi is erg oud en tijdens grote festivals worden er nog toneelstukken opgevoerd.

Shaxi plein en toneel

Shaxi plein en toneel

De straten van Shaxi zijn erg rustig en het is heerlijk stil. Bovendien is het oude deel van het dorp ook nog echt oud en hadden we er ook het gevoel dat er gewoon geleefd werd en het niet alleen voor (de weinige) toeristen in stand werd gehouden. We hebben hier erg gelukkig door de kleine straatjes rond gelopen en op mountainbikes de omgeving verkend. De kleine dorpen omringd door groene en gele velden maakten de bovengrondse pijpleidingen en weg werkzaamheden die we af en toe tegen kwamen ruimschoots goed.

Shaxi_poort.jpg

Shaxi_mountainbike.jpg

Posted by -Mirjam 08:17 Archived in China Comments (2)

Kungfu fighting!

Wu Wei Si en Dali


View China en ZOA on -Mirjam's travel map.

Kungfu_silhouet.jpg

Dali was een rustige oude stad, bekend bij backpackers als een plek om weken rond te hangen zonder veel te doen en banana pancakes te eten. Totdat het zo toeristisch werd dat een straat onder de naam “Foreigner’s street” bekend werd en Chinese toergroepen overnamen. Tegenwoordig wordt Dali door veel buitenlanders om deze redenen gemeden, op “Foreigner’s street” was er geen foreigner te bekennen. De oude stad lijkt volgens smaak van Chinese toeristen te zijn neergehaald en vervangen door nieuwe gebouwen, in oude stijl.

Dali stadspoort

Dali stadspoort

Ondanks een beetje een gemaakte indruk, is Dali de eerste rustige ‘oude’ Chinese stad waar wij geweest zijn. Bovendien heeft de omgeving iets te bieden dat niet in de reisgidsen vermeld wordt. Dali ligt ingeklemd tussen Erhai Lake in het oosten en de Cangshan bergketen in het westen. Even ten noorden van de stad, gelegen in een bos op de bergen, is Wu Wei tempel. De monniken hier beoefenen onder andere tai chi en kungfu en bieden bovendien de mogelijkheid aan buitenlanders om hier te verblijven en mee te trainen. Wij zijn hier samen met vier andere buitenlanders een week geweest om kungfu te leren.

Toen we bij de tempel aankwamen kregen we elk een eigen kamer toegewezen (de slaapkamers voor mannen en vrouwen zijn natuurlijk gescheiden) en konden we even rondkijken. Er is geen elektriciteit in de tempel, wel is er stromend water en in de avond wordt er met een houtvuur water verwarmd voor de douche. Vervolgens werden ons de regels van de tempel verteld.
De grote man van de tempel is de Shifu, als we hem tegen kwamen, moesten we onze handen bij elkaar doen en met een kleine buiging (net iets meer dan een hoofdknik) “Amitofu” zeggen.

shifu.jpg

Voor het eten moeten we wachten met opscheppen (met uitzondering van rijst) en eten totdat de Shifu begint met eten, er wordt dan massaal “Amitofu” gezegd. Tijdens het eten zijn er nog een aantal beleefdheden die we in acht moeten nemen. Voordat iemand voor zichzelf iets opschept, moet diegene het eerst aan de anderen aan tafel aanbieden. Verder moet iedereen altijd alles uit zijn eigen schaaltje opeten (tot aan de laatste rijstkorrel toe) en als er geknoeit wordt op tafel, moet dat ook opgegeten worden. Op deze manier is er helemaal geen verspilling van eten, wat wel overblijft wordt omgetoverd tot iets anders en bij de volgende maaltijd geserveerd.
Als we klaar waren met eten, mochten we de eetzaal in twee- of drietallen (niet meer en niet minder) verlaten. Beginnend bij de tafel van de Shifu, het rondje afmakend en eindigend bij de eigen tafel, moeten we iedereen “Amitofu” groeten. Dan mogen we ons eigen schaaltje pakken en de zaal verlaten.
Verder wordt er vanzelfsprekend verwacht dat we de rituelen en gebruiken in de tempel respecteren en mogen er geen foto’s gemaakt worden van de mensen in de tempel.

De dagen in de tempel zijn volgens een vast patroon ingedeeld. Om vijf uur in de ochtend gaat er een gong die weergalmt door alle kamers. Om half zes begint er dan een gebed in de vorm van een gezang dat bijna een half uur duurt, gevolgd door een ander gezang om zes uur. Dit duurt tot ongeveer half zeven en dan staan wij op. Als om zeven uur het eerste daglicht doorbreekt, gaan we een klein stukje de berg af (hard)lopen naar een riviertje. Hier moeten we een platte steen zoeken en met de steen op ons hoofd weer naar boven lopen. Het doel hiervan is het trainen van de nekspieren en balans oefenen. Boven bij de tempel worden alle stenen in een lange rij neergelegd.

Mauricio_steen.jpg

Om acht uur begint het ontbijt, gevolgd door de eerste training om negen uur. Dit vindt plaats op een stenen plein voor de hoofdingang van de tempel. Aan het begin van een training worden er eerst oefeningen gedaan om iedereen zoveel mogelijk op te rekken.
Vervolgens worden omstebeurt in twee- of drietallen heen en weeer over het plein de basis oefeningen gedaan. Dit bestaat uit een serie van verschillende stoten, sprongen en schoppen. Na een kwartiertje pauze worden de verschillende vormen van kungfu zelfstandig geoefend, tot om twaalf uur de bel voor lunch gaat.
Na het middageten is er tot vier uur vrije tijd. Dan begint die tweede training, die bijna hetzelfde is als de eerste, behalve dat het aantal rekoefeningen wordt ingekort. Na twee uur trainen is er avond eten, wij zijn hierna vrij en de monniken houden zich weer bezig met hun rituelen.

Trainingsplein

Trainingsplein

Officieel moeten alle lichten om half tien ’s avonds uit zijn en worden de poorten van de tempel dan gesloten. Maar omdat het om acht uur al begint te schemeren en er geen elektriciteit is, lagen wij meestal een uur van tevoren al in bed.

Ondanks dat er veel regels en een strikt trainingsschema lijken te zijn, heerst er een erg ontspannen en vrolijke sfeer in Wu Wei tempel.
De oudste van de trainingsgroep is 26, de meesten zijn niet ouder dan 16. Er zijn vier monniken van ongeveer 10 jaar oud, zij zijn als wezen opgenomen in de tempel. De meerderheid van de jongens zijn geen monniken maar zijn voor verschillende redenen naar de tempel gekomen, sommigen zijn door hun ouders gestuurd om discipline te leren, andere zijn door hun ouders in de steek gelaten, de meesten blijven hier uit hun eigen vrije wil.
Uiteindelijk komt het erop neer dat het een vrolijke groep jongens is die constant aan het spelen zijn en steeds de meest vreemde nieuwe dingen bedenken om mee op te scheppen (touwtje springen door je eigen armen heen is het minst gekke en pijnlijke voorbeeld). Hoewel niet iedereen de trainingen en kungfu altijd even serieus neemt, hebben we veel van ze kunnen leren (als ze er zin in hadden).
Ook de Shifu is een erg vrolijke man, hij groet ons altijd met “Amitofu ha ha ha”. En als tijdens het eten de jonge monniken de zaal binnen komen, roepen ze iets in de trant van “DAAA”. Ook dan antwoordt de Shifu lachend.

Al met al was het een hele leuke ervaring om een week in een tempel mee te draaien. Aan het eind van de dag deed alles pijn (vooral de rekoefeningen werden erg serieus genomen) en lagen we uitgeput in bed maar het voelde erg goed om weer te kunnen sporten. Ook het voorgekauwde dagschema zorgde (ongelooflijk maar waar) voor een welkome afwisseling.

Strompelend zijn we na een week in Wu Wei terug gegaan naar Dali. Ondanks dat de Chinese toeristen hier nu domineren, hebben buitenlandse backpackers duidelijk een blijvende indruk achter gelaten. Aan de grote hoeveelheid onschuldig ogende vrouwtjes die voorzichtig “Excuse me, smoke ganja?” vragen, is het een redelijk stonede indruk. (Overigens wordt dat altijd aan Mauricio gevraagd en nooit aan mij...) Voor ons betekent het echter dat we weer een keertje kunnen genieten van lasagna en calzone.
Verder zijn we nog een dagje naar Erhai lake gelopen, dit viel een beetje tegen. De dag daarna zijn we de Cangshan Mountains ingegaan, hier liep halverwege de top een pad langs een groot deel van de bergketen waar we leuk konden wandelen.
Met nog een laatste beetje spierpijn in onze benen werd het toen tijd om weer verder te reizen.

Posted by -Mirjam 19:49 Archived in China Comments (4)

Yuanyang

Rijstterrassen deel II/China


View China en ZOA on -Mirjam's travel map.

De Chinese grens zijn we zonder problemen over gekomen. Wel hadden we door het gedoe aan de Vietnamese kant (en het uur tijdsverschil waren we natuurlijk ook weer vergeten) onze bus gemist en moesten we in het grensstadje Hekou overnachten. De volgende dag konden we wel de bus nemen.

Met onleesbare menus, kippenvoeten, rochelende Chinezen en zeer waarschijnlijk de meest ranzige wc’s op aarde, zijn wij duidelijk weer in China. Dat gezegd hebbende, is het een stuk minder overweldigend dan vorige keer en voelt het goed om weer een van de weinige toeristen te zijn. We weten nu ook wat beter hoe alles hier werkt, alleen bussen blijven onbegrijpelijk en zitten we dan ook nog met wazige ogen bij te kijken.

Zo ook toen onze bus naar Yuanyang een uur voor de eindbestemming besloot alle banden te verwisselen en het ons onduidelijk was of die nog verder zou rijden. Gelukkig werden we door een minibus die toevallig langsreeds opgepikt en kwamen we toch nog op de goede plek terecht.

Yuanyang is een lelijk dorp boven op een berg, met een prachtige omgeving en mooie uitzichten. We zijn hier dan ook gekomen voor de indrukwekkende rijstvelden. We waren een beetje bang dat het na Sapa meer van hetzelfde zou zijn, maar dat is niet het geval. De bergen zijn hier wat minder hoog en gepiekt en de rijstvelden zijn meer lang gerekt en heel kronkelig. Omdat de velden hier wel onder water staan, geeft dat een veel mooier gezicht.

Zonsopgang_Yuanyang.jpg

De eerste dag waren we nog op tijd voor de zonsondergang en zijn we via een leuk weggetje vanaf Yuanyang omlaag naar de rijstvelden gelopen. Op een plekje met redelijk uitzicht werden we overweldigd door de aanwezigheid van zo’n 20 (zelfbenoemde) Chinese fotografen met de duurste camera’s.

6Zonsonderg..uanyang.jpg

De volgende ochtend zijn we door een minority vrouw in een driewielig voortuig onder constante angst (stiekem ook een beetje hoop) dat we op Mr Bean-wijze om zouden vallen, naar een uitzichtpunt voor zonsopgang gebracht. Hier stonden op een platform ruim honderd fotografen te wachten op de zon. Aan het eind van de middag was het hetzelfde verhaal. En op een gegeven moment staan er natuurlijk vier of vijf dikke lenzen op dat ene blonde meisje tussen de rijstvelden gericht.

Fotografen_Yuanyang.jpg

Zonsonderg..uanyang.jpg

De uitzichten over de rijstvelden achter ons latend, stond ons weer een vreemde busrit te wachten. Vanaf Yuanyang wilden we naar Kunming, waar we de eerste keer in China ook al geweest waren. Hierdoor hadden we het valse vertrouwen dat alles heel logisch zou verlopen. Totdat de bus midden in de nacht op een parkeerplaats stopte en niet meer weg reed. Aangezien iedereen in de bus bleef slapen, namen we aan dat er problemen met de bus waren (wat tijdens de hele reis al het geval was geweest) of dat ook de chauffeur moest slapen. Rond zeven uur ’s ochtends stonden we nog op dezelfde plek en besloot iedereen spontaan om uit te stappen en weg te gaan. Verward begrepen we uiteindelijk dat dit de laatste halte was (blijkbaar vond iedereen het gezellig om in de bus te blijven slapen?) en we ergens vlak buiten Kunming waren. Ook nu werden we in een minibus geloodst en zijn we goed terecht gekomen.

We hebben nog een paar dagen in Kunming rondgehangen, het was wel fijn om even ergens te zijn waar we het al kenden en we konden nu ook de sites bezoeken die we vorige keer moesten overslaan omdat ik ziek was. We zijn naar de West Hills geweest, een park op de rand van de stad. Boven aan deze heuvels is de Dragon’s Gate, waar beelden zijn uitgehouwen in de rotswand. Vooral de wandeling erheen was leuk. Verder zijn we naar de Bamboo Tempel buiten Kunming gegaan, hier zouden beelden van surfende Buddha’s zijn. De beelden konden we helaas niet vinden (waarschijnlijk was dat deel van de tempel tijdelijk gesloten) maar er was wel een mooie tuin.
We hebben vooral heel rustig aan gedaan in Kunming en zijn toen verder gereisd richting Dali.

Posted by -Mirjam 23:25 Archived in China Comments (8)

(Entries 1 - 5 of 19) Page [1] 2 3 4 »